Supramonte de Orgòsolo
Inoghe cumandat sa natura
Su Supramonte dòminat sa bidda nostra.
Non s’adatat, non si domat. Est aspru, agreste, beru. Ti retzit petzi si tenes s’ànimu de l’ascurtare.
Indedda dae sos caminos de totus, indedda dae sas règulas impostas, inoghe su monte allegat a chie ischit caminare chene timòria. Dae Gantinarvu a Punta Solitta, cada passu est un’isfida, cada crista un’invitu a andare a largu. A ponente, su panorama s’aberit subra de sos pranos de basaltu de su Màrghine; a levante, su territòriu si faghet prus aspru e agreste, cun costas de roca e baddes chi parent chi non s’agabbent mai.
Inoghe, in ue sas ancas nostras de fìgios de su Supramonte ant fatu chilòmetros a muntone, as a agatare logu pro s’aventura: su trekking ti giughet a su coro biu de custos montes, s’atrempada isfidat sa gana tua de conchistare, sas gulas e sas grutas contant a cua istòrias de unu tempus chi non tenet mere. Gorropu non si lassat ammirare: ti ponet a sa proa.
Ma non totu est cursa, suore e adrenalina. Su Supramonte de Orgòsolo est fintzas mudìmene, fumu de ghinìperu in s’àera, cuiles chi contant vidas isculpidas in sa perda.
De totu su monte, est su sartu cun prus pasturas comunes, ca in Orgòsolo dae semper ischimus cunservare su valore de sa comunidade. Inoghe su tempus si medit a respiros fungudos, in orizontes chi ti càmbiant a intro. No as a agatare àndalas còmodas e ne incurtzadòrgios. As a agatare libertade in unu logu chi non si dat, ma si conchistat. Si ses prontu, su Supramonte t’isetat. Si no lu ses… abarra puru in ue totu est fàtzile.
ITE BÌDERE
SAS CARAS DE ORGÒSOLO
A bortas, una mirada balet prus de milli paràulas.