Orgòsolo: tantas boghes chi non s’istudant
Orgòsolo no allegat a cua, allegat a boghe arta. E lu faghet cun sos muros suos.
Su primu murale polìticu est essidu in su 1969 in Cursu Repubblica pro denuntziare a su mundu s’abbandonu de sa Sardigna.
Dae tando, non nos semus firmados mai. Oe sos murales sunt prus de 250: caras, istòrias, lutas, memòria bia imprentada in sa perda. Inoghe nudda est filtradu, nudda est domadu. Comente sa limba sarda, chi sonat in sos tzilleris, in sas carreras, in sas domos.
Ma sa cultura no est petzi paràula, est gestu, est matèria. Est in sas manos chi impastant su pane carasau, contadu in su Museu Casa Biancu. Est in sos filos de seda tèssidos cun passèntzia in su Museu de su Bermeddu de Seda (Museo del Baco da Seta), un’arte antiga chi galu isfidat su tempus. Est in sos ogetos de Sa Dommo de Sos Corraines, una domo museu chi no ammustrat relìchias, ma vidas bìvidas. E in antis galu? Prus a fundu galu? B’at sas domos de janas de Calavriche e de Oreharva, sas tumbas iscavadas in sa roca chi contant a cua istòrias de un’àtera època. Sos nuraghes Duvilinò e Mereu, chi non sunt ruinas, ma resistèntzia.
Orgòsolo est fata de sinnos: iscritos, intzìdidos, isculpidos. Non pedit de èssere cumpresa, pedit de èssere bìvida.
Bastat a si firmare, abèrrere sos ogros, ascurtare a beru.
ITE BÌDERE
SAS CARAS DE ORGÒSOLO
A bortas, una mirada balet prus de milli paràulas.