Peppino e Nicola
Bingiaresos
Nicola e Peppino, sas boghes de su binu in Orgòsolo
Intre sas manos prenas de terra e sas palas pinnigadas suta de su sole, sa bìngia in Orgòsolo non fiat un’atividade: fiat vida chi curriat, annada pro annada. Lu contant Peppino e Nicola, duas caras diferentes de una matessi ànima. Duos amigos chi si sunt addobiados intre filos de bìngia, binnennas e unu bisu cumpartzidu.
“Nois semus nàschidos cun sas bìngias”, narat Peppino, fundadore de sa cantina Orgosa. “Dae pitzinnos, si su mangianu s’andaiat a iscola, su sero s’istaiat in foras de bidda”.
Dae mannu si nch’istèsiat, biàgiat, ma su ligàmene cun sa terra lu mutit a torrare. “So torradu cando mi so istracadu. Inoghe semus atacados a sas raighinas”.
In su 2002 torrat a pigare sas bìngias de famìlia, las torrat a prantare belle totu e issèberat una manera de traballare chi s’assimìgiat prus a un’atu de fidelidade. Peruna chìmica, fermentatziones ispontàneas, peruna filtradura. Oe Peppino faghet belle totu a sa sola. Pagu prus o mancu 7.000 ampullas a s’annu, artesanales e genuinas.

Nicola arribat a su binu dae un’àteru caminu.
Fiat su 2007, e paris cun una tropa de gente de sa bidda s’est dimandadu: “Pro ite non provamus a fàghere su binu paris?”.
Gasi est nàschida Cantine di Orgosolo: 16 sòtzios, pagu prus o mancu 45 ètaros de bìngia e una produtzione de 30.000 ampullas. Fintzas inoghe su binu est frutu de manos, de cura e de traditzione. “Sighimus a sa lìtera su disciplinare. Produtziones naturales, siat in sa bìngia siat in sa cantina”.
E a pustis b’est issa, sa Granatza. Bianca, prima a si còghere, ismentigada pro annos.
“Cando fia pitzinnu”, contat Nicola, “s’impreaiat pro sas inferchidas ca fiat sa prima a si còghere. A pustis agabbaiat in carchi binu durche, petzi pro non pèrdere s’àghina”. Fiat s’ùnica àghina bianca in unu mare de rujas. Cannonau mescamente, ma fintzas Monica e Carignano. Abarrada a s’oru, finas a cando calicunu at detzisu de l’ascurtare.
Belle unu paradossu: su chi pariat de pagu contu oe ammustrat unu potentziale istraordinàriu. Comente sas bìngias betzas chi torrant a allegare. Comente cussu raportu fadigosu cun sa campagna chi, cun su tempus, si tramudat in amore. “Dae pitzinnos l’odiaìamus”, cunfessant Nicola e Peppino, “a pustis cresches e ti nd’abbìgias chi inoghe, in sa natura, in mesu de custos colores, paret de èssere in un’àteru mundu.”

Oe sa Granatza est torrada in ampulla, cun su colore suo de oro, s’atzidesa sua naturale, su caràtere ùnicu suo. Est una cosa rara, pagas mìgias de ampullas in totu sa regione. De su logu, est fìgia de custu triàngulu de terra intre Orgòsolo, Ulìana e Mamujada. Unu territòriu aspru e lughente, fatu de pendinos, de granitu isfarinadu e de bentu sicu. “Tenet totu sas cartas in règula pro isfidare su vermentinu”, narat Nicola. E no lu narat a casu.
Su binu in Orgòsolo est gestu e memòria, ma fintzas visione. Est Peppino chi sighit cada passàgiu de su binu suo biològicu. Est Nicola chi abbistat a in antis e cheret contare sa Granatza a su mundu.
In mesu b’est Orgòsolo, una bidda chi s’ispigrat in sas bìngias suas. Antiga, conchitosta e generosa. Una generosidade chi si bidet in su naturale de sa gente. “Tenimus sa fama de èssere sa bidda prus acasagiajola de sa Sardigna”, narat Peppino, “est un’acasàgiu chi naschet dae su ligàmene cun su territòriu, naturale e sintzera”.
E si su Cannonau abarrat su coro, sa Granatza est fortzis sa boghe prus dìliga. Una boghe chi torrat a pustis de annos de mudìmene, e giughet cun issa sa galania de su chi aguantat.