Su gustu de sa terra, chene cumpromissos
Pro nois su màndigu no est petzi praghere.
Est istòria, fadiga, identidade. Est su gustu autènticu de una terra chi non si pìnnigat, chi non faghet prus durches sos cuntrastos suos. Cada bucone contat chie semus, chene filtros.

Su porcheddu arrustu est prus de unu pratu: est unu ritu. Creschet lìberu, papende sas erbas agrestes de su Supramonte, e cando arribat a sa mesa est unu cuntzentradu de tempus e de passione. Sa pedde tosta e arrostida, sa petza modde: peruna trampa, petzi natura e fogu.
A costàgiu, sos salumes e sos casos allegant de manos abbistas e de gestos antigos. Su pane carasadu, fine e resistente comente a chie l’aprontat, acumpàngiat cada mussu. E a pustis b’est issu: su Cannonau, su binu chi non pedit permissu. Nàschidu dae su sole e dae su bentu, potente e beru, capatze de esaltare cada gustu.
E cando pensas de àere agabbadu, arribat s’Abbardente. Forte, sintzera, chene mesu mesuras. No est unu tzicu e bastat: est un’ischidada, unu fogu chi serrat su pastu cun caràtere.
Mandigare in Orgòsolo no est un’esperièntzia de ispetadore. Est a si sèere a costàgiu de sos pastores, cumpartzire istòrias, si brutare sas manos cun gustos beros. Inoghe non b’at gourmet rafinados, ma s’ànima de una terra chi si contat pro mèdiu de su màndigu. Si chircas carchi cosa de domadu, abbista in àteru logu. Si cheres su gustu beru de sa libertade, ses in su tretu giustu.



ITE BÌDERE
SAS CARAS DE ORGÒSOLO
A bortas, una mirada balet prus de milli paràulas.